Op mijn derde ochtend in Florida bleef ik staan voor iets wat ik eerst voor een boomstam had gehouden. Aan de rand van het water in Shark Valley lag een alligator, zijn rug als een strook gebarsten aarde tussen het groen. Alleen zijn ogen verrieden dat hij mij al lang had opgemerkt. Twee dagen eerder had ik nog met een sterke Cubaanse koffie aan een loket in Miami gestaan. Nu luisterde ik naar het geritsel van gras en hield ik vanzelf mijn stem laag.
Dat contrast zou de hele vakantie bepalen. Ik had via RondreizenAmerika.be een reis op maat aangevraagd, met één duidelijke wens: Florida beleven voorbij de bekende strandfoto’s. De rondreis door Florida vormde de leidraad voor veertien dagen van Miami naar de Everglades, over de Keys en langs de westkust naar Orlando. Een route waarop ik snorkelde boven een rif, tussen de bakstenen gewelven van een zeefort liep en uiteindelijk onder een maanraket belandde.
Miami: een stad die je met al je zintuigen ontdekt
De eerste ochtend trok ik mijn schoenen uit op South Beach. Het zand was nog koel. Langs de vloedlijn liep een jogger met zijn sportschoenen in één hand; verderop zette iemand een statief neer voor de zonsopgang. De gevels van Ocean Drive kregen langzaam kleur. Zonder de neonverlichting van de avond ervoor vielen me ineens de ronde hoeken, smalle horizontale lijnen en kleine luifels van de art-decogebouwen op.
Later, bij Wynwood Walls, veranderde mijn manier van kijken opnieuw. Van een afstand zag ik monumentale gezichten en kleurvlakken. Dichterbij werden spuitnevel, ruwe muur en nauwkeurig aangebrachte contouren zichtbaar. Voor één muurschildering liep ik drie keer heen en weer. Mijn telefoon bleef uiteindelijk in mijn broekzak: op een klein scherm verloor het werk precies wat het zo indrukwekkend maakte.
De volgende dag begon aan een koffieloket in Little Havana. Ik bestelde een cafecito en een pastelito met guave. Het kopje was klein, de koffie donker en uitgesproken zoet. Bij de eerste beet brak het bladerdeeg over het servetje in mijn hand.
Een eind verderop, bij Domino Park aan Calle Ocho, bleef ik buiten de speeltafels staan kijken. Dominostenen tikten tegen het tafelblad. Een hand bleef even boven het spel hangen en legde toen met beslistheid een steen neer. De reactie aan de overkant kwam onmiddellijk. Ik verstond maar een deel van het Spaans, maar de verhoudingen rond die tafel waren volkomen duidelijk.
Die namiddag liep ik door de tuinen van Vizcaya naar het terras aan Biscayne Bay. Voor me lag de stenen Barge, een golfbreker die de vorm van een schip heeft gekregen. Vanaf het land keek ik naar de beelden en het water ertussen. Na de kleuren en gesprekken van de ochtend was het heerlijk om een tijdlang alleen het klotsen tegen de oever te horen.
Everglades: wachten tot het landschap begint te bewegen
Op weg naar de Everglades werden de uitzichten breder en de bebouwing schaarser. Tijdens een airboattocht langs de Tamiami Trail voelde ik de wind tegen mijn wangen drukken. Met gehoorbescherming op schoven we over het ondiepe water, langs stroken gras die vanaf de weg één aaneengesloten vlakte hadden geleken.
Toen de boot vertraagde, begon ik pas goed te kijken. Tussen de stengels zaten openingen, smalle waterwegen en donkere plekken waar de bodem dieper wegzakte.
In Shark Valley nam ik later de tram door het moeraslandschap. Bij de uitkijktoren liep ik de helling op en bleef boven langer hangen dan gepland. Onder me strekte het zaaggras zich uit tot aan een horizon die bijna oploste in de lucht.
Terug bij het pad lag die alligator. Ik bleef op ruime afstand staan. Een vogel bewoog langs de waterkant; het reptiel verroerde zich nauwelijks. Ik merkte hoe ongeduldig ik aanvankelijk was geweest: waar waren de dieren, waar moest ik kijken? Inmiddels zag ik overal beweging. Een rimpel, een vleugel, een kop tussen de planten.
Dat uur in Shark Valley werd een van de mooiste van de reis. Ik had weinig afstand afgelegd en toch het gevoel dat ik een hele wereld had ontdekt.
Key Largo: mijn hoofd onder water, de rest even vergeten
Bij Key Largo verruilde ik mijn wandelschoenen voor zwemvliezen. Vanuit John Pennekamp Coral Reef State Park vertrok ik met een snorkelboot naar een rif voor de kust.
Op de boot controleerde ik het bandje van mijn masker wel drie keer. Eenmaal in het water had ik vooral moeite om langzaam genoeg te bewegen. Ik trapte te hard, ademde te snel en keek steeds op om te zien waar de boot lag. Pas toen ik mijn armen liet ontspannen, kreeg de ervaring haar rust.
Onder me schoof een school kleine vissen uiteen en sloot zich weer. Boven het rif bewogen zachte vormen mee met het water. Een papegaaivis trok mijn aandacht met kleuren die zelfs onder het gedempte zonlicht helder bleven.
Ik bleef aan het oppervlak drijven, zonder iets aan te raken. Het geluid van mijn ademhaling door de snorkel werd een rustig ritme. Af en toe brak zonlicht in trillende patronen over de bodem.
Op de terugweg zat ik met zout op mijn lippen en een handdoek over mijn schouders. Mijn haar was stug opgedroogd. Ik had honger, mijn benen waren moe en ik kon nauwelijks wachten om opnieuw het water in te gaan.
Via Islamorada naar Marathon: de zee krijgt een gezicht
De volgende ochtend reed ik zuidwaarts over de Overseas Highway. Tussen de eilanden verscheen telkens opnieuw water, soms bleekgroen, dan weer diepblauw. Bij Islamorada onderbrak ik de rit voor een lunch aan een haven. Ik at gegrilde vis met limoen en keek hoe een pelikaan zich op een paal in evenwicht hield.
In Marathon had ik een rondleiding bij het Turtle Hospital gepland. Die stop gaf de onderwaterwereld van de vorige dag onverwacht meer betekenis.
Langs de opvangbassins volgde ik de uitleg over de verzorging en rehabilitatie van zeeschildpadden. Ik keek hoe een dier zich met rustige slagen door het water verplaatste. Van dichtbij vielen de lijnen van het schild en de kracht van de voorvinnen op.
Het bezoek maakte me aandachtiger voor wat er achter een mooie vakantiefoto schuilgaat. De zee waar ik zo zorgeloos in had gedobberd, is ook een leefgebied waarin dieren gewond kunnen raken en hulp nodig hebben. De zorg waarmee hier gewerkt werd, bleef me bij.
Daarna reden we verder richting de Seven Mile Bridge. Voor de oversteek zette ik de muziek zachter. Het water lag aan weerszijden open; naast de huidige weg verschenen delen van de oude brug. Mijn reisgenoot keek naar buiten en zei een tijdlang niets. Ik begreep precies waarom.
Key West: katten, limoentaart en een avond aan het water
In Key West bleef de auto zoveel mogelijk staan.
Bij het Hemingway Home liep ik door de tuin en keek ik naar de werkruimte van de schrijver. Een kat lag uitgestrekt in de schaduw, zo ontspannen dat de bezoekers om hem heen stapten. Toen hij zijn poot verlegde, zag ik de extra tenen waarvoor de katten hier bekendstaan.
Later bestelde ik een stuk key lime pie. De vulling was koel en zuurzoet, de kruimelbodem stevig genoeg om met mijn vork te breken. Ik at langzaam, onder een ventilator die de warme lucht nauwelijks leek te verplaatsen.
Tegen de avond wandelde ik naar Mallory Square. Een straatartiest verzamelde publiek; mensen zochten een plaats langs het water. Ik bleef achter een stel staan dat samen één beker deelde. Zeilboten tekenden donkere lijnen tegen het licht.
Toen de zon lager zakte, veranderden de gesprekken om me heen. Mensen wezen, hielden even stil en maakten nog snel een foto. Ik bleef ook na zonsondergang staan, tot de felste kleuren verdwenen waren en het plein langzaam weer een gewoon plein werd.
Dry Tortugas: een fort midden in het blauw
Voor de volgende dag had ik de boottocht naar Dry Tortugas National Park vooraf vastgelegd. Onderweg bleef Key West achter ons en nam de zee het uitzicht over.
De eerste aanblik van Fort Jefferson was verbluffend: een enorme bakstenen vesting, laag boven het water, omringd door onwaarschijnlijke tinten blauw.
Binnen liep ik door de schaduw van de gewelven. Door openingen in de muren zag ik telkens een scherp uitgesneden stukje zee. Ik streek met mijn blik langs het metselwerk, de herhaling van de bogen en de lange doorkijken. Het gebouw voelde massief, maar de ligging maakte het tegelijk kwetsbaar.
Na de wandeling ging ik vanaf een toegankelijk strand het water in, binnen het gebied dat die dag voor snorkelaars open was. Het koele water spoelde het zweet van mijn gezicht. Even later dreef ik boven kleine vissen, met de rode muren van het fort achter me.
Op de terugvaart zocht ik een plaats buiten. Mijn handdoek was nog vochtig. Ik keek naar het eiland tot de contouren nauwelijks meer van de horizon te onderscheiden waren.
De extra dag die daarna in Key West volgde, voelde als een cadeau. Ik huurde een fiets, reed door de zijstraten van Old Town en stopte zonder duidelijke reden bij een veranda vol planten. Die ruimte in de planning maakte de vakantie bijzonder aangenaam: er hoefde even niets.
Naples en Marco Island: tijd om te blijven kijken
De rit van Key West naar Naples nam een flink deel van de dag in beslag. Ik was blij dat we de volgende ochtend rustig konden beginnen.
Voor de kust van Marco Island maakte ik een boottocht tussen de mangrove-eilanden. Ik keek naar de wortels langs het water en probeerde vogels te onderscheiden tussen de takken. Toen verscheen verderop een rugvin.
De schipper hield afstand. Even bleef het water leeg, waarna opnieuw een dolfijn bovenkwam, met een korte ademstoot die net hoorbaar was. Ik liet mijn camera zakken. Elke keer dat ik door de zoeker keek, miste ik wat ernaast gebeurde.
Later zat ik op het strand met mijn voeten in het zand. Een rij kleine vogels liep langs de terugtrekkende golfjes. Ze stopten, pikten iets op en renden weer verder. Na de lange autorit en de vroege boottocht was een uur zonder plan precies genoeg.
Even tussendoor….
Even tussendoor meegeven dat er momenteel erg mooie aanbiedingen zijn op volgende bestemmingen. | Op zoek naar de mooiste last minutes voor de Canarische Eilanden? Dit aanbod moet je gezien hebben! | Bekijk nu » |
 | Uitzonderlijke last minutes naar Fuerteventura. Een bestemming die je moet gezien hebben! | Bekijk nu » |
 | Ontdek de ware pracht van Lanzarote. Kom tot rust en geniet! | Bekijk nu » |
Sarasota en St. Pete: zand tussen mijn tenen, Dalí in mijn hoofd
Op Siesta Key liep ik tot aan het water en bleef daar staan terwijl het zand onder mijn voeten wegspoelde. Ik had inmiddels verschillende stranden gezien, maar het brede, lichte strand hier maakte opnieuw indruk.
In Sarasota combineerde ik die strandtijd met een bezoek aan The Ringling. Ik slenterde door de museumzalen en merkte hoe prettig het was om na zoveel buitenlucht even in stilte naar schilderijen te kijken. ’s Avonds liep ik rond St. Armands Circle, koos een terras en bestelde pas toen ik uitgebreid naar de voorbijgangers had gekeken.
Het Dalí Museum in St. Petersburg zorgde de volgende dag voor een van de leukste verrassingen. Voor het schilderij waarin Gala op afstand in Abraham Lincoln verandert, liep ik langzaam achteruit. Dichtbij zag ik afzonderlijke vormen en kleurvlakken. Verder weg verscheen ineens een gezicht.
Ik liep weer naar voren. Daarna opnieuw naar achteren. Het bleef werken, ook toen ik wist wat ik moest zien.
Die avond in Ybor City vielen me de bakstenen gevels, balkons en oude sigarenfabrieken op. Ik wandelde zonder haast door de wijk. Florida had me inmiddels zo vaak een ander decor aangeboden dat ik benieuwd bleef naar elke volgende stop.
Van Orlando naar de maan
In Orlando begon ik met een ontspannen avond in Disney Springs. Na twee weken met natte zwemkleding, zand in de auto en verrekijkers op schoot vond ik de muziek, terrassen en zorgvuldig verlichte wandelpaden verrassend prettig.
Voor de laatste volle dag koos ik Kennedy Space Center aan de oostkust.
Bij de echte spaceshuttle Atlantis bleef ik zoeken naar details op de romp. Van dichtbij zag het ruimtevaartuig er gebruikt uit, tastbaar en technisch. Ik dacht aan de mensen die hierin hadden gezeten, aan de lancering, de terugkeer en alle onderdelen die moesten blijven werken.
In het Apollo/Saturn V Center liep ik vervolgens langs de enorme Saturn V-raket. Ik moest mijn hoofd steeds verder draaien om de afmetingen te bevatten. Onder de motoren bleef ik staan. Op een scherm had ik zulke beelden vaak gezien; hier voelde ik pas hoe groot het apparaat werkelijk was.
De volgende ochtend, onderweg naar de luchthaven, probeerde ik een favoriet moment te kiezen. Het snorkelen bij Key Largo kwam meteen boven. Daarna de stilte bij de alligator, het fort in zee en de dolfijn die precies opdook toen ik mijn camera had laten zakken.
Uiteindelijk lukte kiezen niet. Deze rondreis had me veertien dagen lang nieuwsgierig gehouden, met genoeg rust om de ervaringen ook echt te laten binnenkomen. Ik vertrok met zoutsporen op mijn schoenen, een geheugenkaart vol beelden en het vaste voornemen om terug te komen.
Geef een reactie